wereldkankerdagVandaag is het Wereldkankerdag. Geen fijn onderwerp maar ik wil erover schrijven. Even bij stilstaan, om daarna weer verder te gaan met het leven. Leven… dat is wat ze willen.

In mijn heel directe omgeving heb ik mensen verloren aan deze ziekte en mensen die nog dagelijks strijden. En hoewel de medische wereld al zoveel meer weet dan toen mijn vader er 30 jaar geleden aan overleed, zorgt de diagnose nog altijd voor een schok en wordt het meteen geassocieerd met de dood. Helaas heb ik dit zelf ervaren, ook toen mijn moeder 8 jaar geleden de diagnose kreeg en nogmaals, twee jaar geleden, mijn stiefvader.

 

Hoe moeilijk ook, ik wil erover schrijven

Voor mij is het moeilijk om over dit onderwerp te schrijven zonder emotioneel te worden, omdat het allemaal zo dichtbij is. Maar een dag als vandaag, Wereldkankerdag, kan ik niet zo aan mij voorbij laten gaan. Ik kan met overtuiging zeggen dat het mijn hele leven heeft overheerst en mijmeren over hoe het zou zijn gegaan als deze ziekte niet had bestaan, heeft geen zin. Daar wordt niemand beter van. De feiten liggen er en we moeten ermee dealen.

Erger nog is het voor de mensen die het aangaat. Die elke dag strijden tegen deze verschrikkelijke ziekte. Het is niet alleen de diagnose, de symptomen, het haarverlies of de misselijkheid van een chemo die de ziekte moeilijk maakt. Het moeilijkste is de eenzaamheid die komt omdat mensen, vrienden wegblijven. Ze verdwijnen gewoon omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen. En dat is juist zó belangrijk.

wereldkankerdag

Bron: © Emily McDowell.

Voor kankerpatiënten zelf is het ook niet altijd makkelijk om erover te praten. Gevoelens van onzekerheid, twijfel en angst bespreek je meestal niet met de mensen waar je het meest van houdt. Je wilt hun sparen en houdt het gesprek oppervlakkig en technisch en praat liever over wanneer het volgende ziekenhuisbezoek is.

Toch is het heel belangrijk om erover te praten.

Je naasten zijn degenen op wie je emotioneel moet steunen, je hebt hun hulp en begrip nodig. Praten over negatieve emoties is een van de beste manieren om de kracht ervan te ontnemen.
Wanneer twee partners niet met elkaar praten kunnen ze elkaars gevoelens verkeerd uitleggen en zich afgewezen voelen. En dat is in zekere zin even schadelijk als de ziekte zelf. Maar ook voor je vrienden en familie is het belangrijk om te blijven praten, zodat ze weten wat ze kunnen doen om te helpen.

Mijn ervaring is dus blijven praten.

Zoveel mogelijk, zo lang mogelijk en luisteren uiteraard, al hoor je het voor de vijfde keer. Aandacht geven, er voor ze zijn, meer kun je niet doen. Dat is het belangrijkste.

Ik ga niet pleiten voor een gift aan de Kankerbestrijding. Mensen die nauw betrokken zijn met deze ziekte geven zonder mijn pleidooi ook. En voor anderen is het hun eigen keuze. Deze geven misschien liever aan een ander doel omdat ze daarbij nauw betrokken zijn. Iedereen maakt zijn eigen reis door het leven op een andere manier en geen een manier is hetzelfde.

Wat ik wil zeggen

Laat ze niet in de steek. Bezoek ze, bel ze, praat. Ze hebben het zo nodig in deze moeilijke strijd. Laat ze weten dat ze er niet alleen voor staan. Dat is het minste wat je kunt doen. Kanker heb je immers samen.

 

Artikelen op Waar is Mam zijn geschreven in overeenstemming met mijn disclaimer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

2 thoughts on “Vandaag is het Wereldkankerdag en ik wil erover schrijven

  1. Het is inderdaad heel belangrijk km gewoon te blijven komen, al is het meer een kort bezoekje. Om gewoon de dagelijkse dingen te bespreken of wat voor rotziekte het is.

    Posted on 4 februari 2016 at 08:50
    1. En als het bezoekje even niet uitkomt, bel dan of stuur een berichtje. Laten weten dat je er voor ze bent. Zo belangrijk. Ben het met je eens Saskia.

      Dankjewel voor je reactie.

      Posted on 5 februari 2016 at 00:19