Als moeder van twee zoons heb ik het niet getroffen voor wat betreft hulp in de huishouding, zou je denken. Mijn beide jongens zijn ook nog eens bezoedeld met mijn eigen belangrijkste eigenschap, namelijk: ‘Aartsluiheid’. Daar kunnen ze niets aan doen, het is iets waar ze mee zullen moeten leren leven, en vooralsnog gaat hen dat prima af.

Jong geleerd is oud gedaan

Ik vond -en vind- echter, dat je als kind onder andere moet leren dat je soms dingen moet doen die je eigenlijk niet zo leuk vindt. Zodra ze konden lopen, leerde ik ze dus om hun beker en bord naar de keuken te brengen, hun schoenen in het schoenenkastje te zetten en de jassen aan de kapstok te hangen. Ze waren apetrots als ik ze de hemel inprees, dus dat ging heel prima. Tot de puberteit dan. Sindsdien kan ik, als ik zelf niet thuis ben geweest bijna letterlijk het spoor volgen van wat ze hebben gedaan en wat ze daarbij hebben gegeten of gedronken. Ik blijf werktuigelijk vragen of ze hun bekers, bakjes en borden op willen ruimen, maar het blijft een punt van aandacht. De zin: “Wat knap dat je je bordje naar de keuken hebt gebracht!” oogst op een dag eerder rollende ogen dan glunderende wangen en moet je dan ook maar niet meer gebruiken.

Ik heb een man met huishoud skills

Ik ben gezegend met een echtgenoot die heel regelmatig de potten en pannen ter hand neemt. Om te koken, inderdaad. Al sinds we gingen samenwonen, zo’n 27 jaar geleden. Ik kwam anderhalf uur later thuis dan hij, dus voor hem was het -gelukkig- vrij logisch. En ik kon óók niet koken, dus het was een beetje ‘De Lamme leidt de Blinde’. Ook voor een aantal onderdelen van het huishouden draait hij zijn hand niet om. Er is één maar: Ik moet het hem wel vrágen. Ik heb lang gewacht tot de berg naar Mohammed kwam, maar na vele jaren ben ik eindelijk verstandig geworden. Nu vraag ik hem gewoon of hij dit-of-dat wil doen en binnen een uur staat hij blijmoedig fluitend te stofzuigen, de toiletten te boenen of de was op te vouwen.

Lees ook: Het huishouden runnen kun je niet alleen

Trots op de taakverdeling

Waar ik heel blij mee ben en ook een beetje trots, is de taakverdeling die hier is ontstaan rond het avondeten. Ieder heeft dan zijn eigen taak: eentje kookt, eentje dekt en ruimt de tafel af, eentje pakt de vaatwasser in en wast de koekenpannen af en eentje maakt het aanrecht & gasfornuis schoon. Ik zie niet in waarom ik alles zou moeten doen, omdat ik toevallig Moeder de Vrouw ben, terwijl we hier met vier volwassen mensen wonen. Ruim vóór de puberteit met al zijn grillen, zijn we begonnen met het invoeren van deze regel. Het heeft wat volharding van onze kant gekost, en makkelijk was het zeker niet altijd, voor ons allen niet, maar nu pluk ik de vruchten er van en als zij het huis uit gaan, ook.

 

De taakverdeling in een huishouden met volwassen zonen

Ik kan echt niet koken

Toen ze 18 werden, vond ik het tijd dat ze leerden koken. Misschien een heel klein beetje omdat ze daar zelf veel plezier van kunnen hebben als ze op zichzelf gaan wonen, ooit, maar eerlijk gezegd vooral voor mijzelf. Ik kan namelijk voor geen meter koken. Natuurlijk weet ik wel hoe het moet, maar je zult mij niet betrappen op een Indische Rijsttafel of een driegangendiner waar je je vingers bij aflikt. Ik vind het niet leuk om te doen en mijn publiek bestaat eerlijk gezegd ook niet echt uit culinaire fijnproevers. De leeftijd 18 is lukraak gekozen: het was meer dat ik me realiseerde dat ik de Volwassenheid Der Zonen ten volste uit moest buiten, nog voordat ze zelf doorhadden dat ze ineens van alles zelf mochten bepalen en weigeren.

Lees ook: Wat nu als je niet kunt koken

Het was wel even een taai proces, het leren koken. De verschillende bereidingswijzen onder de knie krijgen en het dan ook nog ongeveer op de zelfde tijd gaar hebben is best een uitdaging in het begin, zeker als de hormonen nog welig door je lijf tieren. Het is allemaal gelukkig zonder bloedvergieten verlopen, maar veel scheelde het niet.

Dit is de praktijk

De praktijk is dat de jongens meestal de tafel dekken of zich over de afwas buigen, en mijn echtgenoot of ik het koken voor onze rekening nemen maar daar heb ik geen enkel probleem mee. Zolang er maar enige regelmaat in zit.

Deze week hebben ze beiden een kookbeurt op zich genomen; de een onder lichte dwang en de ander uit vrije wil. Ik heb twee heerlijk lange middagen gehad waarin ik net iets langer kon doorwerken en daarna aan kon schuiven. En dát was nu precies waar het me eigenlijk om te doen was. Ik ben nu eenmaal aartslui.

Hoe is de taakverdeling in jouw huishouden? Krijg je ook hulp of doe je alles alleen? Heb jij je kinderen al vroeg taakjes bijgebracht? Of juist niet en heb je daar nu spijt van? Of niet?

Author: Evelyn Reidinga

Artikelen op Waar is Mam zijn geschreven in overeenstemming met mijn disclaimer

Ik ben heel benieuwd naar jouw reactie?

2 thoughts on “De taakverdeling in een huishouden met volwassen zonen

  1. Ik ben rijk gezegend met een 10 jarige jongens tweeling, type Hielke en Sietse Klinkhamer, uit de boeken van De Kameleon. Energie voor zes, vol kattenkwaad, maar een hart van goud. Mijn huis is dan ook gevuld met zand, stokken, steentje, slootwater en geluid. En de nodige extra vriendjes. Ik ben opgevoed met de regel dat we hier met zijn allen wonen en dus ook allemaal moeten helpen. Mijn jongens moeten zelf hun was in de wasmand stoppen, zelf hun kamer opruimen, en helpen met allerhande klusjes, zoals containers halen en brengen. Ik ben dan wel niet aartslui, maar huishouden is zeker niet mijn hobby. Eén van mijn jongens heeft een huisstofmijtallergie, zijn we recent achter gekomen. En dat betekent extra veel stoffen, stofzuigen en wassen. Ik vind het belangrijk dat Quint leert wat er voor nodig is om het voor hem zo prettig mogelijk te houden. En hij helpt graag. Koken vind ik niet erg, maar het zijn geen culinaire hoogstandjes. Ik hou van ouderwets eten, wat soms veel tijd nodig heeft. Vanavond eten we hutspot met hamlapjes. Die hamlapjes gaan al vroeg in de pan en staan de hele dag op. Heerlijk vind ik dat. Ook stoofperen staan hier vanaf de herfstvakantie tot ver na de kerst, bijna wekelijks op het menu. Maar als het buiten warm is (boven de 25 graden) ben ik uitgekookt. Ik ga niet met warm weer in de keuken staan. Dan komt de skottelbraai of de barbecue te voorschijn, en mogen de mannen aan de slag. Tijdens onze wintersport boek ik halfpension, ik sta liever op de piste dan in de keuken. Harry (mijn man) kan niet koken. Zelfs niet van een recept. Als hij moet koken is het pizza of patat. Mijn jongens kunnen wel koken. Dat is maar voor een klein deel mijn verdienste. Ze zitten op een school met een prachtig kooklokaal, waar ze elke week een uur kookles krijgen. Ik ben één van de kookmoeders. Heel leuk om te doen. We kunnen zelf bepalen wat we maken met de kinderen. De enige regel is dat het gezond en vers (dus niet uit een doosje) moet zijn.

    Posted on 15 november 2017 at 11:24
  2. Vanuit het gezin waarin ik opgroeide weet ik dat het niet altijd de dochters zijn die flink meehelpen.
    Mijn moeder was gezegend met 1 zoon die haar maar wat graag hielp en 2 dochters die waar mogelijk de boel probeerden te ontlopen.
    Nu, binnen mijn eigen gezin ben ook ik gezegend met een man die koken een feestje vindt, het door de week vaak bij het normale “voer” houdt, maar in het weekend of met kerst er altijd iets bijzonders van weet te maken.
    Als ik werk ben ik sowieso later thuis dan hij (of ik rij wel een extra rondje over de rotonde)😉en op mijn vrije dag doe ik wat huishoudelijke taken, maar ga rustig met een boekje op de bank zitten wachten tot mijn eigen kok thuis komt.
    Dat is zoals we het beide willen, want zelf vind ik koken ronduit verschrikkelijk en zoals mijn mannetje altijd liefkozend zegt: “ze houdt gewoon niet van koken en dat proef je”
    Vroeger toen hij nog een andere, onregelmatige baan had, was dat wel anders en moest ik zorgen dat mijn 2 kleintjes op tijd konden eten en natuurlijk stond er ook toen elke dag gewoon eten op tafel.
    (Maar het waren zeker geen feestmaaltijden, dat moet gezegd)
    Ook wij leerden onze kinderen van jongs af aan dat je in het leven soms dingen moet doen die je niet leuk vindt.
    Bordje naar de keuken brengen, tafel dekken, helpen met het speelgoed opruimen en toen ze wat ouder waren om en om de vaatwasser uit en in ruimen.
    En tegenwoordig is gebleken dat onze zoon niet alleen uiterlijk op zijn vader lijkt:
    was er vroeger altijd wel iets waardoor hij niet kon helpen (uit zeer betrouwbare bron heb ik begrepen dat mijn hub vroeger ook altijd plotsklaps iets moest doen als er na het eten moest worden afgeruimd en afgewassen)
    tegenwoordig staat ook hij (inmiddels 22 jaar oud en al 2,5 jaar samenwonend) fluitend te koken en de rest van het huishouden te doen…tot grote vreugde van zijn vriendin en onze schoondochter.
    Dan onze dochter van 18 :
    zij laat zeer duidelijk merken dat ze nog bij ons in huis aanwezig is.
    Een heel spoor van brood en koekkruimels (kleinduimpje is er niets bij) zand, gras en kunstgraskorrels na het voetballen, sporttas met natte kleding die blijft staan……totdat ze ineens totaal onverwacht als ze vroeg thuis is uit school de vloer heeft gezogen en gedweild, haar kamer grondig heeft gereinigd en de was boven al draait.
    Bij ons thuis hebben we allerlei apparte wasmanden voor de diverse wasjes.
    Eentje voor de witte, eentje voor de bonte en eentje voor af en toe de rode was.
    Ooit hingen er briefjes op de machine met het juiste programma en de goede temperatuur, inmiddels weet ze precies hoe het werkt.
    En mama…laat het zich heerlijk aanleunen als ze weer zo’n bui heeft.
    Want ook IK ben namelijk aartslui (als het op de huishouding aankomt tenminste)
    Echter: op zaterdag hoeft deze dame op weinig hulp te rekenen…zolang de voetbalcompetitie loopt zijn manlief en dochter van s’ochtends het 1e fluitje tot dat de scheidsrechter het allerlaatste fluitsignaal heeft gegeven op het voetbalveld te vinden.
    Maar ach, zo’n heerlijke rommel zaterdag voor mij alleen, daar kan ik heel goed mee leven☺
    Maar al met al kan ik zeggen dat ik vind dat wij het goed hebben gedaan en beide kinderen zeer zelfstandig zijn.
    Marijke Kruk

    Posted on 8 november 2017 at 21:15