Dat mijn zoon homoseksueel is heb je al eerder kunnen lezen. In dat verhaal lees je dat hij zich er al heel jong van bewust was. Ook al heeft het voor hem iets te lang geduurd om in staat te zijn het te kunnen vertellen. Uiteindelijk is hem dat gelukt, en hoe. Dat was stap 1.

The first step towards change is awareness

Dat hij dit zelf accepteert en er open voor uitkomt vind ik een zegen. Voor hem. En dat is stap 2.

The second step is acceptance

Maar met de derde stap heb ik, als moeder, veel meer problemen. Niet omdat ík hem anders zie, maar de buitenwereld.

Ik ben soms gewoon bang

Je leest en hoort steeds vaker in het nieuws wat voor gruwelijk leed homoseksuelen wordt aangedaan. En daar wordt ik bang van. Ik wil mijn kind graag beschermen en naar die hatelijke buitenwereld schreeuwen. Dat ze mijn kind niet kennen en er dus niet over kunnen oordelen. Dat zijn geaardheid niet zijn gedrag en karakter bepaald. Dat het een schat van een jongen is en dat ze er met de poten van af moeten blijven. Maar het werkt helaas niet zo…

Ik ben bang voor hem, voor die grote, boze buitenwereld. Binnenkort wordt hij zestien en dan gaan die sluizen zo’n beetje open en moet ik hem steeds meer laten gaan. Dat is angstig. Voor mij. Niet voor hem. Hij is niet bang, maar onbevangen, lief, puber, zelfverzekerd, stoer… en homo.

Maanden na het publiceren van het persoonlijke stuk wat ik over zijn coming out schreef ontving ik nog reacties van, meestal veel oudere jongens, die nog niet uit de kast durfden komen. Die mijn zoon een held vinden. Jongens wiens ouders het niet accepteren, jongens die elke avond huilend in slaap vallen. Er was een jongen die aan mij steun vroeg omdat ik “als moeder” er zo positief mee omging, terwijl hij de acceptatie van zijn ouders niet kreeg. Hij vroeg het niet in  zoveel woorden, maar ik las tussen de regels door wat zijn brandende vraag was. Hij zag mij als ervaringsdeskundige en ik kon mijn mening toch wel overbrengen naar zijn ouders…

Nee, ik ben geen ervaringsdeskundige

Ik ben een gewone moeder als ieder andere, wiens zoon toevallig homo is. Hij en ik hebben hier niet om gevraagd. Want in deze hatende wereld wil je geen homo zijn of groot brengen. Hoe triest ook. Een wereld waarin iedereen maar aanneemt dat we zo vrijdenkend zijn, dat iedereen mag zijn wie we zijn. Geloof me, homoseksueel zijn wordt nog steeds niet geaccepteerd!

De onderdrukking, de vrijheid, de angst, het geluk, de acceptatie, … Het taboe.

Laten we daarom morgen, op Roze Zaterdag, ervoor zorgen dat stap 3 werkelijkheid wordt voor iedereen!

The third step is equality

De 22-jarige filmmaker Vincent van de Ketterij koos ‘homoseksualiteit als taboe’ als onderwerp voor zijn film. In de documentaire volgt hij vier totaal verschillende individuen met ieder hun eigen, unieke verhaal.

Hand in hand tijdens Roze Zaterdag!

Jezelf kunnen zijn, wat je seksuele geaardheid of gender-identiteit ook is… dat is in ons land helaas nog steeds niet vanzelfsprekend. Daarom organiseren ‘s-Hertogenbosch, Oss en de regio Noordoost-Brabant het Roze Jaar 2017. Om te bouwen aan begrip, tolerantie, respect en participatie. Voor jou, voor iedereen! Helemaal in de eigen traditie: gastvrij & bourgondisch. Op 24 juni is het grote hoogtepunt: Roze Zaterdag in ‘s-Hertogenbosch.

Begrip, acceptatie en respect is alles wat we vragen. Voor homoseksuelen, maar ook voor moeders, vaders, familie, vrienden… voor iedereen!

Author: Helga Post

Moeder en vrouw van een prachtig gezin. Altijd op zoek naar een makkelijke manier om de onderneming, het huishouden, draaiende te houden.

Artikelen op Waar is Mam zijn geschreven in overeenstemming met mijn disclaimer

Ik ben heel benieuwd naar jouw reactie?