Toen ik zo’n 25 jaar geleden op mezelf ging wonen had ik een klein huisje met een kamer, een keukentje en een slaapkamer. Een jongerenwoning heette dat toen. Maar ondanks dat het zo klein was en ik overdag werkte miste ik toch iets als ik thuiskwam. Van huis uit was ik gewend dat er altijd dieren om me heen waren. We hadden een hond, een kat, kippen en zelfs schapen.

 

Het was gewoon mijn eerste kindje

Mijn eerste allerbeste vriend

Ik besloot dan ook dat ik een puppy wilde, mijn eerste eigen hondje. Maximiliaan heb ik hem genoemd. Een schat van een hond, een puppy uit een verstoten nest uit het asiel.

Het was gewoon mijn eerste kindje.

Wij deden alles samen en waar ik was, was Max ook. We aten samen op de bank, we keken samen tv en we sliepen samen. Je gelooft het niet want een huisdier in bed is nu echt niet meer aan de orde. Ik heb geluk dat mijn kinderen niet altijd alles lezen hier, want dan krijg ik verwijten 😉

Mijn allereerste baby

Maar toen mijn echte eerste kindje kwam, zo’n tien jaar later, veranderde alles. En natuurlijk veranderde ik in de eerste plaats en niet Max. Je bent ineens de moeder van een mensenkind en dat ‘andere kind’ komt een beetje op de achtergrond, onbewust. Hoe ik ook mijn best deed om hem overal bij te betrekken, hij moet dat zo gevoeld hebben, want hij zonderde zich steeds meer af.

Als wij in de kamer zaten tv te kijken bleef hij in de keuken liggen. Zodra de baby in beeld kwam ging hij op een afstandje liggen toekijken met treurige ogen en ik kon roepen naar hem wat ik wilde, maar hij kwam gewoon niet. Hij voelde zich overbodig, zo leek het. Af en toe ging ik naast zijn mand liggen om met hem te kroelen, maar het was niet meer de Max van vroeger. En hoewel hij de baby als een indringer moet hebben gezien waakte hij over haar. Als ze in de wipstoel zat of op een dekentje op de grond lag, ging hij er als een cipier naast liggen.

En opeens was Max weg!

Max had zich onder de schutting doorgegraven en was weg! Een hele dag heb ik naar hem gezocht. Met de baby in de maxi-cosi naast me reed ik wel twintig keer hetzelfde stuk, dezelfde straten, maar nergens kon ik hem vinden. Hij bleef ook de hele nacht weg. En de volgende ochtend, heel vroeg reed ik weer rond. En toen vond ik hem… aan de kant van een drukke straat lag hij. Stil. Levenloos. Overreden door een auto. En toen kwam de pijn.

Mijn allerbeste vriend, mijn allereerste huisgenoot was niet meer…

We hebben Max begraven in onze eigen tuin. En ik weet dat dat niet geoorloofd is, maar ik wilde hem bij mij houden. Maar we zijn inmiddels verhuisd en mijn vriend ligt nog daar. Ik moest hem achterlaten, zo voelde dat. En als ik toen had geweten wat ik nu weet, had dat niet gehoeven.

Dit is een gesponsorde post

Het was gewoon mijn eerste kindje

Je huisdier bij je houden

Door de honden urnen bij UitvaartUniq.nl had Max bij mij kunnen blijven en dan had ik een tastbare herinnering gehad. En hoewel ik nu, bijna vijftien jaar later, nog altijd een foto van hem op de kast heb staan, is hij niet meer bij mij. En met de dierenurnen bij UitvaartUniq.nl had dat wel gekund.

 

Het was gewoon mijn eerste kindje

We hebben nu twee katten, Misty en Boris

Hele lieve bengels zijn het en mocht hen ooit iets overkomen dan zal ik kiezen voor een as sieraad. Ik zag ze op de website bij UitvaartUniq.nl; Prachtige assieraden. Een uniek aandenken voor iemand die je heel lief is. Alle huisdier eigenaren weten, of kunnen zich voorstellen, hoe de pijn is om hun grootste vriend eens te moeten verliezen en op deze manier kun je ze dichtbij je houden.

Het was gewoon mijn eerste kindje.

Dit is een gesponsord artikel.
Heb jij weleens een huisdier verloren?

Author: Helga Post

Moeder en vrouw van een prachtig gezin. Altijd op zoek naar een makkelijke manier om de onderneming, het huishouden, draaiende te houden.

Artikelen op Waar is Mam zijn geschreven in overeenstemming met mijn disclaimer

Ik ben heel benieuwd naar jouw reactie?

5 thoughts on “Het was gewoon mijn eerste kindje

  1. Beste Helga

    Dank je voor je ontroerende verhaal.

    Groet, Ingrid

    Posted on 20 november 2016 at 13:32
  2. Lieve Helga,ik begrijp dat zo goed,vorig jaar 2015 is mijn allerbeste maatje Daisy(westhighlandwhiteterrier) overleden. Ze was op,had last van de nieren,maar ik heb ontzettend fijne jaren met haar gehad. Ruim veertien en half jaar is ze geworden. In mei 2016 zou ze 15 jaar geworden zijn.
    Het is ook erg als je je op jou manier verliest,lijkt me vreselijk. Maar ook je geliefde huisdier in moet laten slapen,iedere keer weer drama. En wat mis ik haar,heb grote foto boven de bank hangen. Heb er zelf voor gekozen om haar te laten cremeren. En de herinneringen bewaren. Ze is nog voor altijd in mijn hart. Lieve groet van Frouwk en pootje van Floortje sinds juni brengt ze weer heel wat vreugde in mijn leven.

    Posted on 17 november 2016 at 06:36
    1. Dat is zeker vreselijk Frouwk, ondanks dat het al zo lang is geleden.
      Geniet van Floortje want die is er nu om je liefde en vreugde te brengen.

      Posted on 17 november 2016 at 10:15
  3. Onze kat is een aantal jaren geleden helaas ook aangereden.
    Toevallig hebben wij ook twee nieuwe katten,waarvan een kat boris heet.

    Posted on 4 november 2016 at 22:23
    1. Dat is echt toevallig, Lieke 🙂

      Posted on 14 november 2016 at 10:20