Kinderen… wat een wonderen zijn het. De een nog mooier dan de andere, de ander weer meer bijzonder dan nog een ander. Kinderen… Ik heb er twee en ben bonusmoeder van nog eens drie. Allemaal verschillend, allemaal bijzonder.

Mijn zoon werd puber, dachten we…

De jongste is 14 en heeft een heel hechte band met mij, dat heeft zo z’n redenen. Maar hij zit ook onder mijn huid, ik voel als het niet goed gaat met hem ook al is hij niet in mijn aanwezigheid. Het is een schat van een kind, zacht, lief en aanhalig. Altijd, totdat er een jaar of drie geleden een verandering kwam in zijn gedrag. Hij trok zich meer terug op zijn kamer, werd minder toegankelijk en werd langzamerhand steeds minder dat enthousiaste, levendige kereltje. Puberteit dachten we. Vroeg, maar ach, zijn niet alle kinderen tegenwoordig vroeg?

Hij werd steeds opstandiger en wist zich met zichzelf soms geen raad. Dat heeft een tijd geduurd en soms zat ik met de handen in mijn haren omdat ik niet tot hem door kon dringen en omdat ik hem niet meer begreep, ondanks alle gesprekken die ik met hem probeerde te voeren. Ik ging wel eens bij hem in bed liggen over koetjes en kalfjes praten in de hoop dat ik er iets uit kon halen wat blijkbaar heel diep verscholen zat.

Het brak mijn hart

Totdat ongeveer een jaar geleden na een geheimzinnig Whatsapp gesprek, want ja, dat is tegenwoordig het makkelijke medium om je te uiten, het hoge woord eruit kwam. Niet zomaar, het werd een enorm emotioneel gesprek en zwijgen. Je moet je voorstellen dat, hoewel hij nog maar net 14 was destijds, hij toen al een kop groter en veel breder was dan ik. Die grote, kleine jongen die mij snikkend iets wilde vertellen, maar niet wist hoe. Het deed zo zeer… Het brak mijn hart.

“Mama, wat denk jij dat er met mij aan de hand is?” “Is je dan niet iets aan mij opgevallen?” Het leek hem makkelijker als ik hem dat antwoord gaf, dat hij zelf het liefst wilde ontkennen. Dan kwam het niet uit zijn mond en hoefde hij alleen maar knikken. En ik wist het wel, maar ik wilde hem niet onnodig kwetsen. Stel je voor zeg dat mijn gevoel het al jaren bij het verkeerde eind had!

 

Zoon vertelt dat hij homo is

 

Na een heftig en emotioneel gesprek kwam het hoge woord eruit

“Mama, ik denk dat ik alweer niet normaal ben” zei hij snikkend. Alsof hij mij, in zijn ogen ‘alweer’, teleurstelde. Mijn zoon kreeg eerder al de diagnose PDD NOS en ADD. Een sticker die hij niet ziet als een beperking, maar als een tekortkoming.

Ik wilde sterk blijven, maar kon het niet. De tranen biggelden over mijn wangen.

“Vind je het niet normaal als je niet op meisjes valt?” vroeg ik hem voorzichtig. Zijn antwoord was alleen een vragende knik…

We hebben samen een uur op bed liggen huilen. Die grote jongen in mijn armen, wiegend alsof hij nog mijn kleine kereltje was.

De gesprekken die de dagen daarop volgden moest ik uiteraard zeer zorgvuldig aanpakken en omdat ik geen ervaringsdeskundige was, heb ik een hele strijd met mezelf moeten voeren. Ik moest het voor mezelf verwerken, maar hem er ook van overtuigen dat hij geen uitzondering is, dat hij, ondanks zijn beperking, een normale jongen is die toevallig niet op meisjes, maar op jongens valt. Het wás een strijd.

Die grote, boze wereld

Ondertussen maakte ik mij zorgen om de acceptatie van de buitenwereld, de vooroordelen van de grote, boze wereld en zijn toekomst. En dat deed hij zelf verrassend genoeg ook en dat hielp in de conversaties die volgden. Wat me ook heel prettig verraste was het feit dat ik hem gewoon heel veel kon vragen over het homo zijn. Hij was er heel open over, hij wist het zelf “al drie jaar”! Hoewel ik in het begin nog mijn twijfels had, omdat hij immers nog helemaal niet wist hoe het met een meisje is, was het mij al heel snel zeer duidelijk dat hij zich niet vergiste. Mijn zoon is homo!

“Mam, ik ben verliefd!”

Niet veel later kwam voor mij het verlossende woord: “Mam, ik ben verliefd!” Het gekwelde, bijna depressieve hoopje was veranderd in de opgewekte, vrolijke en impulsieve jongen die ik kende en die nog net niet door de kamer huppelde. Mijn hart maakte een sprong en ineens wist ik weer hoe intens gelukkig zijn, voelde.

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en de liefde én de verkering zijn overgewaaid, maar het feit dat mijn jongste homo is, is binnen ons gezin een feit. Geen vraag, geen verwijt, maar doodgewoon. En ik geniet nu van de momenten waarop hij samen met mijn dochter op de bank zit en door de ‘hunks’ van Tinder swipen om ze te beoordelen op hun looks. Iets, wat ik normaal gesproken ten zeerste afkeur.

Ik ben trots op mijn homo

Eenmaal ‘uit de kast’ vertelde hij het, helemaal uit zichzelf, aan de hele wereld. Hij was zo opgelucht dat hij na jaren eindelijk zijn kwelgeest had uitgespuwd, dat wij het als gezin accepteren en hem niet anders zijn gaan zien. Hij vroeg zelfs de leraar of hij de klas even iets mocht vertellen. Ik ben zo trots op hem! En de hele wereld mag het weten; mijn zoon is homo!

 

Dit is het eerste verhaal uit een nieuwe rubriek ‘Persoonlijk’. En dat is het ook geworden, zeer persoonlijk. Heb je vragen aan mij hierover? Stel ze gerust 🙂
Heb jij een soortgelijke ervaring? Dan zou ik het heel fijn vinden om gedachten uit te wisselen.

Een reactie is, hoe dan ook, altijd leuk!

Liefs, Helga

Geen artikel missen? Klik hier
 
Lieve lezers, door samenwerkingen kunnen artikelen gesponsorde links bevatten. Voor meer informatie hierover wil ik je graag verwijzen naar de disclaimer.

Author: Helga Post

Moeder en vrouw van een prachtig gezin. Altijd op zoek naar een makkelijke manier om de onderneming, het huishouden, draaiende te houden.

Vond je het een interessant artikel? Abonneer je dan op de Week van Mam zodat je geen artikel meer mist en ontvang gratis deze planners!

Planners

Ontvang je liever een andere nieuwsbrief? Kijk dan hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

31 thoughts on “Als je zoon je vertelt dat hij homo is

  1. Wat een prachtig verhaal Helga! Ik als 19 jarige jongen jongen ben pas een paar maanden out tegenover mijn ouders met helaas een heel ander resultaat. Mijn trots voor jou hoe geweldig je hiermee omgaat! Ook aan je andere blogposts te lezen mag je trots op jezelf zijn als moeder!

    Posted on 5 mei 2017 at 16:34
  2. Wauw wat een prachtig verhaal, heb het gelezen met tranen in me ogen..
    Ik ben een 17 jarige jongen en ook homo, maar mijn ouders weten het oom nog niet.. Maar sinds dit verhaal weet ik het: Ik ga me ouders nu vertellen dat ik homo ben en me er niet voor schaam.

    Nogmaals dank u wel voor dit prachtige verhaal, het heeft echt geholpen!

    Posted on 25 maart 2017 at 18:44
  3. Hallo Helga,
    Ik ben moeder van een dochter van 22 en een zoon van 20.
    Mijn zoon een makkelijke lieve jongen in omgang kreeg anderhalf jaar geleden een hyperventilatie aanval en van toen af had hij altijd pijn in zijn lichaam. Hartkloppingen een gespannen gevoel in zijn lijf met nog allemaal niet uit te leggen klachten voor hem. Vaak bij de huisarts geweest en door veel onderzoek kreeg hij een ontspannend middel en antidepressiva. Begin november werd het hem allemaal te veel en nam hij na dat hij terug was gereist van Groningen waar hij studeerde , alle medicatie in die hij had. Hij kon er niet meer tegen….. Gelukkig kwam hij tot inzicht en heeft alarm geslagen en kwam zo op de psychische afdeling in het ziekenhuis terecht. In totaal is hij 7 weken in het ziekenhuis geweest. Elke dag ging ik na hem toe en de laatste week dat hij er was vroeg hij of ik samen met mijn vriend kwam ,hij wou ons wat vertellen. Mam zei hij ik denk dat ik nu weet waarom ik zo ziek ben /was. Ik denk dat ik op jongens val, en moest toen huilen…..Ik had dit totaal niet zien aankomen maar heb hem gezegd, jongen ik ben zo blij dat je er nog bent en als dit het is, dat is toch niet erg ik wil alleen dat je weer beter word….. Hij was erg opgelucht en ook dat de rest (zijn vader, zus en familie) er luchtig op regeerden. Hij blijkt er zo geworsteld mee te hebben dat hij er zo ziek is van geworden. Ik zelf moet het nog wel een plekje geven niet dat het erg is maar hij is echt een jongen jongen, houd van voetbal van jongens dingen hij had zelfs een Spaans vriendinnetje voor 3 jaar. En had gewoon gehoopt dat hij vrouw en kindjes zou krijgen. Snap je wat ik bedoel???maar ben wel blij om te zien dat hij nu opknapt. Hij is verlieft geworden in het ziekenhuis op jongen die stage loopt daar. En hij is nu veel bij hem. Nu maar kijken hoe het verder gaat. Hij is wel aangemeld bij mediant voor dagtherapie en moet nog van de medicijnen af. Maar als ik nu aan hem vraag hoe is het met je dan zegt hij goed en beter…. Daar ben ik heel blij om. Groetjes van Suzanne

    Posted on 23 januari 2017 at 20:00
    1. Dit is een heftig verhaal Suzanne, maar heel goed dat je het verteld. Vooral als je een jongen jongen bent is het voor jezelf al moeilijk te beseffen en te accepteren. En de angst voor de buitenwereld speelt een grote rol. Ik hoop dat het hem heel goed gaat en dat hij een lieve partner vindt. Mijn zoon is er heel vroeg mee gekomen, zo’n 2 jaar geleden, en het is nu algemeen geaccepteerd.
      Ik hoop dat het met jouw zoon ook zo gaat. Ik wens jullie alle goeds.

      Posted on 24 januari 2017 at 09:47
  4. Ha Helga,
    Ik loop hopeloos achter met lezen…
    Maar beter laat dan nooit: dikke knuffel voor jou en je topper ❤️
    Hij is niet “anders”, hij is uniek en een geweldig leuke jongen. Ben helemaal ontroerd door jouw verhaal.
    Groetjes aan jullie allemaal 😘

    Posted on 21 november 2016 at 10:50
    1. Dankjewel lieve Natasja en beter laat dan nooit. Groetjes terug van ons allemaal.

      Posted on 21 november 2016 at 12:50
  5. Heb met tranen in mijn ogen zitten lezen. Je liefde voor hem, dat hij zich zo heeft gevoeld, maar ook ontroerd door zijn kracht. Op zo’n jonge leeftijd al. Echt, heel mooi!

    Posted on 11 oktober 2016 at 09:32
    1. Dankjewel Merel. Lief.

      Posted on 12 oktober 2016 at 00:09
  6. Prachtig verhaal. Mooi om te lezen dat je kind zichzelf mag zijn en dat ook durft. Geeft – in mijn ogen – toch ook aan hoe vertrouwd hij zich voelt bij zijn ouders. Dit zijn de verhalen waar ik de tranen van in mijn ogen krijg. Omdat het realistisch is. Omdat het over je kind gaat. Omdat je kind mag zijn wie hij is. Dat zou heel normaal moeten zijn, maar dat is het niet altijd in deze maatschappij. Prachtig. Ik kan niet anders zeggen.

    Posted on 20 september 2016 at 11:33
    1. Dankjewel Rory, voor je lieve woorden. Het is precies zoals je zegt maar wordt helaas (nog) niet altijd geaccepteerd. En dat blijft angstig en onbestendig voor ons, in dit geval, maar ook voor iedereen die er direct mee te maken heeft.

      Posted on 20 september 2016 at 14:52
  7. Geweldig verhaal. Vooral om dat hij nu heel gelukig is zoals ik hem nu weer zie bij de vereniging en daar buiten.

    Posted on 5 juli 2016 at 11:44
  8. Mooie blogpost. Jammer dat het vandaag de dag nog zo moeilijk is om “uit de kast” te komen. We zijn allemaal mensen 😉. Gelukkig dat hij er zo open over kan praten met jullie en hij het ook zo open voor de klas vertelde. Echt chapeau van hem! Groetjes Kim #blogfeestje

    Posted on 15 juni 2016 at 10:34
    1. Het is inderdaad jammer dat er nog steeds van die ‘bekrompen’ mensen zijn die geaardheid veroordelen. Kijk naar de laatste week op het nieuws, ik hou soms mijn hart vast. Verschrikkelijk! Maar je moet er maar niet teveel bij nadenken.

      Posted on 15 juni 2016 at 11:29
  9. Dapper is het als je zoon het toch gaat vertellen !

    Gister heeft mijn jongste zoon het verteld …hij is de jongste van drie jongens zijn 2 oudste broers zijn 24 en 22 en hij zelf wordt binnekort 16 jaar

    Hij heeft het met horten en stoten verteld aan ons (aan mijn vriendin en ik) wij regaeerden er goed op en accepteren zoals het is …hij is wie hij is en dat zal nooit veranderen .
    Mijn 2 oudste zonen noemden hem stoer en gaven hem het respect dat hij dit durft te vertellenn …mij oudste zoon zei tegen hem …het is goed dat je het zegt ipv misschien jaren een ongelukig en ellendig leven te leiden voor de buiten wereld …en zo denken wij er allemaal over .
    Vandaag 08-06-2016 zit ik op het werk en ben gaan googlen hoe anderen er op reageren .Tuurlijk maak ik mijn nu wat meer zorgen over hoe het verder gaat …over pesten/homo haat etc … maar daar gaan wij nog gespreken over voeren met hem op eenvoorzichtige manier .

    Ik zag een verlichting van zijn lichaam afgaan toen hij eidelijk dit vertelde ..het is nu allemaal erg vers , maar hij blijft mijn ,onze jongste jongen what ever happens !

    Posted on 8 juni 2016 at 10:56
    1. Ik ben blij dat je jongste het ‘kwijt’ is en dat hij jullie steun heeft. En zolang het binnen het gezin gewoon wordt geaccepteerd en normaal gevonden wordt, zal een afwijzing in de maatschappij minder hard aankomen. En samen kun je dan die hele (boze) wereld aan. Blijven communiceren is het belangrijkste. Dank voor je verhaal en ik wens hem een hele mooie toekomst.

      Posted on 8 juni 2016 at 13:08
  10. Warm en liefdevol geschreven. Vanuit de positie als moeder begrijpelijk, maar de worsteling van je zoon is voor mij ook herkenbaar. En heerlijk hoe de opluchting uitpakte toen het hoge woord eruit was. Mooi om te mogen lezen.

    Posted on 3 juni 2016 at 07:46
  11. Via een app je zei hij;
    Mam, ik móét met je praten.
    Ik zei; waarover dan.
    Dat kan ik zo niet zeggen, was het antwoord. Maar het gaat over mij.
    Ik vroeg; gaat het over jou, wat iedereen denkt?
    Met een smilie met hangende lip zei hij; wss wel.
    Ik zei; kom op lieverd, we leven in 2014 en voor ons maakt het helemaal niet uit, of je nu met een jongen of een meisje bent. We houden heel veel van je, en dat zal altijd zo blijven!
    Er kwam een app je terug.
    Mam, ik kan wel janken! Dit is de mooiste dag van m’n leven.
    De lieverd,

    Posted on 2 juni 2016 at 18:18
  12. Och arm kind! Gelukkig dat hij bij jullie goed terecht kon, en dat hij nu zijn draai heeft gevonden!

    Posted on 2 juni 2016 at 15:11
  13. Wowww mooi geschreven!

    Posted on 2 juni 2016 at 11:28
  14. Heel mooi geschreven… Ik bewonder het gewoon dat het zo ook kan ,en vooral hoe belangrijk het is dat hij er eerlijk over kan zijn tegen over zijn moeder. Dat kan jammer genoeg niet iedereen, en daarom respect voor hem…en voor jou 👍

    Posted on 1 juni 2016 at 19:58
    1. Dankjewel voor je lieve woorden <3

      Posted on 1 juni 2016 at 20:19
  15. Wat ontroerend mooi!

    Posted on 1 juni 2016 at 15:39
    1. <3

      Posted on 1 juni 2016 at 15:59
  16. Wat een lieve ontroerende brief. prachtig . En inderdaad je houd van je kinderen ongeacht hun geaardheid, natuurlijk. En schitterend om te horen hoe hij er zelf mee naar buiten komt.

    Posted on 1 juni 2016 at 14:30
    1. Dankjewel Marjan voor je lieve reactie. Zoals ik al aangaf; ik ben enorm trots op hem.

      Posted on 1 juni 2016 at 14:32
      1. Ik herken dit heel goed. Heb m’n eigen verhaaltje hier achter gelaten. Wat zijn ouders die willen bepalen HOE,en met WIE hun kind gelukkig mag worden? Dat kan toch niet!!
        Je heb het mooi geschreven.

        Posted on 2 juni 2016 at 19:03
  17. Wat een lieve reactie, dankjewel. Het veranderd inderdaad niets aan je kind en ook niet aan je gevoel. Als ze maar gelukkig worden en met wie maakt helemaal niet uit.

    Posted on 1 juni 2016 at 13:48
  18. Prachtig geschreven en je mag trots zijn op je zoon en op jezelf! Die van mij zijn nog jong, maar mochten zij uit de kast komen, dan is dat hier thuis ook geen enkel punt. Het veranderd niks aan je kind!

    Posted on 1 juni 2016 at 09:05